نیروگاه اتمی بوشهر آغاز بکار کرد. به قول رسانه های دولتی ، ایران به جمع باشگاه هسته ای های دنیا پیوست و این آغاز نوع جدیدی از صنعت در کشور ایران است. تجربه تلخ تاریخی نشان داده بسیاری از صنایع وارداتی به ایران از کیفیت و استاندارهای لازم برخوردار نبوده اند و یا در طی گذشت زمان در اثر بی توجهی ها ، سوء مدیریت ها و محدودیت های مالی از کیفیت صنایع کاسته شده اند و از نگاه توسعه پایدار و با دیدی کلان می توان گفت که زیان این صنایع بیشتر از سود آنها است.
صنایعی نظیر فولاد ، خودرو ، سیمان و یا حتی سد سازی طی سالهای گذشته زیان های بسیاری را به منابع طبیعی کشور وارد کرده اند . جالب اینجاست که فولاد تولید شده در خارج از ایران به مراتب ارزانتر از فولاد داخلی است ولی با این حال مناسبات سیاسی و منافع گروهی اندک همچنان باعث گسترش این صنعت می شود. از آنجائیکه اقتصاد ایران کاملاً دولتی است بنابراین صنایع جدید و سودآور همواره با منافع سیاسی و اقتصادی حاکمان گره خورده است و این باعث می شود صدای مخالفان به سرعت خفه شود و کارشناسان و دلسوزانی که به انتقاد از این صنایع زیان آور می پردازند با تهمت و تهدید های سیاسی و امنیتی از میدان به در شوند.
در حالیکه همچنان دیدگاههای دلسوزانه کارشناسان و دوستداران محیط زیست در انتقاد از صنایع آلوده کننده محیط زیست و یا پروژه های سد سازی برچسب سیاسی می خورد و گوش شنوایی وجود دارد ، نیروگاه اتمی بوشهر در خفقان آورترین روزهای فضای سیاسی ایران آغاز بکار می کند . در این روزها نه رسانه ی مستقلی وجود دارد و نه نیرو و جسارتی در سازمانهای غیر دولتی برای هشدار در مورد خطرات احتمالی نیروگاه اتمی بوشهر.
نیروگاه های اتمی در بهترین حالت می توانند حداکثر ده درصد از انرژی مورد نیاز جهان را تامین کنند اما با این حال مشکل آلودگی صنایع هسته ای و زباله های اتمی به یکی از بزرگترین معضلات کشورهای جهان تبدیل شده است . تمامی کشورهای دنیا بدون استثناء با مشکل زباله های هسته ای مواجه هستند. کشورهای صنعتی جهان علیرغم برخورداری از تکنولوژی های جدید ، دانشمندان و متخصصان تراز اول ، عدم کمبود منابع مالی و ارتباط گسترده با کشورهای جهان هنوز راه حل قطعی و مطمئنی برای زباله های اتمی خود پیدا نکرده اند. (1)
ایران در حالی به جمع باشگاه هسته ای های جهان می رود که از هیچکدام از امکانات و توانایی های کشورهای صنعتی طراز اول دنیا برخورد دار نیست و این ضعف تکنولوژیکی در کنار تحریم های بین المللی ، انزوای سیاسی و از همه مهتر در غیبت رسانه ها و کارشناسان مستقل دلسوز بسیار می تواند خطرناک و فاجعه آفرین باشد. فعالیتهای اتمی ایران زیر نظر امنیتی ترین نیروهای حکومتی قرار دارد و این جرات هرگونه انتقاد و یا سوالی را از فعالان محیط زیست ایران می گیرد.
در حالیکه مشکل زباله های شهری تهران حل نشده است (3- 4) و زباله های عفونی بیمارستانی در ایران به عنوان یکی از بزرگترین معضلات بهداشتی زیست محیطی ایران تبدیل شده است (5 - 6 - 7- 8 ) و در حالیکه بسیاری از سفره های آب زیر زمینی به شیرابه زباله ها آلوده شده اند و حکومت ایران توانایی فنی و مالی برای کنترل مشکلات جدی بوجود آمده را ندارد (9) این پرسش مطرح می شود که دولت ایران چه برنامه ای برای دفع و مهار آلودگی های ناشی از صنایع هسته ای دارد ؟! در حالیکه علیرغم هشدارهای جدی برخی از کارشناسان در خصوص مضرات فاجعه بار پارازیتها هیچ مدیر دولتی حاضر به قبول عواقب این مساله نیست ، باید از دولتمردان ایران پرسید آیا در خصوص عواقب بهداشتی زیست محیطی ناشی از صنایع هسته ای قرار است پنهانکاری صورت گیرد و همچون همیشه سلامت مردم قربانی برنامه های سیاسی و حفظ نظام خواهد شد ؟!
منبع: کیهان لندن/ البرز پدرام
No comments:
Post a Comment