نوشته شده توسط: معصومه اکبری
ترس از تكرار تلخ تاريخ چرنوبيل در كشورم و مانع شدن از اين حادثه احتمالي و آگاهي مردم بود. اما امروز نه تنها ترس از تكرار چرنوبيل دارم بلكه ترس از نابودي كشورم و هموطنانم زير بار سنگين تحريم ها كه فقط و فقط به خاطر اصرار دولت جمهوري اسلامي براي متوقف نكردن فعاليت هاي هسته ايش و خودخواهي نا معقولش است.
كشورم ثروتمند است به واسطه درياي نفت و گازي كه دارد، معدن ها، خاك حاصلخيز كشاورزي، آب و هواي مناسب دامپروري و هزاران مزاياي ديگري كه دارد اما مردمم فقير هستند به واسطه دولتی كه با تمام قوا تلاش در نگه داشتن قدرت خود به هر قیمت است. خبر كاهش ٢٦ ميلياردي فروش نفت ايران و پيشي گرفتن عراق در فروش و بهره برداری نفت، اظهار نگراني های نهادهای مدافع حقوق بشر از كمبود دارو و مواد غذايي در ايران، شرايط نابسامان و وخيم زلزله زدگان بوشهر، جلوگيري از امداد رساني مردمي، اعتصاب كارگراني كه ماههاست بدون دستمزد مشغول به كارند (و همچنين شرمنده خانواده هايشان) خبرهاي داغ این روزهای رسانه ها هستند. خبرهايي كه نه تنها دلم را به درد آورد بلکه خشم و كينه را در نيز در دلم خروشان كرد.
ثروت ايران، آسايش مردم و حتي خود مرم ايران قرباني انرژي هسته ايي مي شوند كه به گفته دولت ايران صلح آميز است و تنها براي توليد برق، تجهيزات پزشكي و فن آوري در صنعت كشاورزي قرار است مصرف شود اما تا زمان بهره برداري از آن مردم بايد كمبود دارو، تورم سر به فلك كشيده و حتي بي سر پناهي براي زلزله زدگان عزيزمان چه در بوشهر و چه در آذربايجان را تاب بياورند.
آيا به راستي مي توان باور كرد كه تمامي اين پافشاري ها براي فعاليتي صلح آميز است؟ و یا داشتن قدرت و نگه داری آن به هر قیمتی حتی جان مردم، مهمترین دلیل دستیابی به فن آوری و شاید سلاح هسته ای است؟
No comments:
Post a Comment