ایران، کشور امنی نه برای ملت خودش و نه برای سایر ملت های دنیا است

نویسنده: محسن غفاری كهيايي 

تلویزیون خبرگذاری صدا و سیمای جمهوری اسلامی، چندی پیش گزارشی از شهری محرمانه در اعماق 500 متری زمین که مرکز برای نگهداری موشک های بالستیک ایران است را  پخش نمود. به گفته ی خبرنگار این گزارش، این مرکز تنها یکی از مراکز نگهداری موشک های بالستیک ایران است. لینک این گزارش را می توانید در زیر مشاهده کنید.

نکاتی در این گزارش وجود دارد که از جنبه های گوناگون می توان به آنها پرداخت.

 :برخی این  نکات شامل موارد زیر است

در درجه اول، موقعیت جغرافیایی این شهر موشکی در کجای ایران است؟

چه تعداد موشک در این مرکزنگهداری می شود؟

چه تعداد پرسنل، راه اندازی و گرداندن این مرکز را بر عهده دارند؟

چه کسی و یا اشخاصی فرماندهی این مرکز را بر دوش دارند؟

اینها و ده ها مورد و سوال دیگر، موضوعاتی هستند که می توان از گزارش این خبرنگار به 

آنها دقت نمود و پرداخت.

اما نکته ای شاید اصلا به آن هیچ توجهی نمی شود، بحث امنیت نگهداری این موشک های بالیستیک می باشد و اینکه چرا ایران، در این موقعیت زمانی، این گزارش را به جهانیان نشان می دهد.

قبل از آنکه به این موضوع بپردازیم، بیایید نگاهی بیندازیم به این نکته که اصلا موشکهای 

بالستیک، چه نوع موشک هایی هستند و چه خصوصیاتی دارند؟

مقاله ویکیپدیا موشک های بالستیک را اینگونه تعریف می کند که در زیر آمده است: 

موشک بالستیک به انگلیسی: (Ballistic missile) به موشک‌هایی می‌گویند که تا ارتفاع بسیار بالایی اوج می‌گیرند (که این قسمت راه با موتور روشن انجام می‌شود) و مابقی راه را با استفاده از نیروی جاذبه زمین به سمت هدف می‌روند که مانند یک سقوط آزاد البته با هدایت صحیح است. موشک‌های بالیستیک معمولاً ارتفاع بسیار بالایی می‌گیرند و برخی از موشک‌های بالستیک که برد بسیار بالایی دارند حتی از جو زمین نیز خارج می‌شوند و با استفاده از یک ماشین ورود مجدد (RV) به جو باز می‌گردند.[1]موشک بالستیک در حقیقت یک ماشین تحویل موشک-مولد، شامل سیستم رهیابی و محفظه حمل مهمات است که اساساً علیه اهداف زمینی و سطحی مورد استفاده قرار می‌گیرد. انواع گوناگون موشک‌های بالستیک معمولاً بر حسب برد طبقه‌بندی می‌شوند. نوع خاصی از موشک‌های بالستیک وجود دارد که از زیردریایی‌ها شلیک می‌شود و SBLM نام دارد. در ساخت موشک‌های بالستیک، مبحث پیشرانه که مشخص کننده برد موشک است مهمترین مسئله محسوب می‌شود و پس از آن میزان توانایی حمل مهمات که قدرت تخریب آن را افزایش می‌دهد.[۲]اولین موشک بالستیک A-4 نام داشت که معمولاً با نام موشک وی-۲ (اصطلاح آلمانی 2-Vergeltungswaffe به معنی «سلاح انتقامی ۲») شناخته می‌شود که بین سالهای ۱۹۳۰ تا ۱۹۴۰ میلادی توسط آلمان نازی و زیر نظر ورنر فون براون در ورماخت ساخته شد. اولین پرتاب موفقیت آمیز وی-۲ در ۳ اکتبر ۱۹۴۲ بود و برای اولین بار در تاریخ ۴ سپتامبر ۱۹۴۴ علیه انگلستان مورد استفاده قرار گرفت. تا پایان جنگ جهانی دوم حدود ۳۰۰۰ موشک وی-۲ از مجموع شش هزار موشک ساخته شده توسط ورماخت، به سمت کشورهای بریتانیا، هلند و بلژیک پرتاب شده بود.[۳]موشک‌های بالستیک را می‌توان از نظر برد و یا کاربرد آنها دسته بندی کرد، که معمولاً آنها را بر اساس برد گروه بندی می‌کنند. کشورهای مختلف از الگوهای متفاوتی برای دسته بندی موشکهای بالستیک استفاده می‌کنند. موشک جنگی بالستیک کوتاه برد(به انگلیسی: Tactical ballistic missile):با میزان برد ۱۵۰ تا ۳۰۰ کیلومترموشکهای بالستیک TBM (به انگلیسی: Tactical ballistic missile): با میزان برد بین ۳۰۰ تا ۳۵۰ کیلومترموشک بالستیک کوتاه برد (SRBM) (به انگلیسی: Short-range ballistic missile):با برد کمتر از ۱٫۰۰۰ کیلومترموشک بالستیک میانبرد (MRBM) (به انگلیسی: Medium-range ballistic missile):با میزان برد بین ۱٫۰۰۰ تا ۳٫۵۰۰ کیلومترموشک بالستیک بلند برد (IRBM) (به انگلیسی: Intermediate-range ballistic missile):با میزان برد ۳٫۵۰۰ تا ۵٫۵۰۰ کیلومترموشک بالستیک قاره پیما (ICBM) (به انگلیسی: Intercontinental ballistic missile):با برد بیشتر از ۵٫۰۰۰ کیلومتربه دلیل محدودیت موشکهای بالستیک در توانایی حمل بارهای سنگین عمدتاً از موشک‌های بالستیک بلند برد و میانبرد برای حمل کلاهک‌های هسته‌ای استفاده می‌شود، زیرا در غیر این صورت پرتاب کردن حجم کمی از مواد منفجره معمولی توسط موشک‌های بالستیک صرفهٔ اقتصادی ندارد.[۴]

همچنین وب سایت"آفتاب" در توضیح ویژگی‌های سیستم موشک بالستیک  گفته است:

"موشک بالستیک، بدون سرنشین و دارای سکوی پرتاب‌کنندهٔ هدایت‌شونده با یک یا چند مرحلهٔ پرتاب است که معمولاً نیروی رانش را برای بخش کوچکی از مسیر پرواز فراهم می‌کند. در بیشتر مسیر پرواز، کلاهک‌های موشک از خط سیر آزاد پرواز بالستیکی عبور می‌کند که برای موشک‌های دوربردتر، قسمتی یا تمام آن، بر فارز جو قرار دارد. مدت زمان پرواز به‌سوی هدف، از چند دقیقه برای سیستم‌های تاکتیکی کوتاه برد، تا حدود سی دقیقه برای موشک‌های بالستیک بین قاره‌ای در نوسان است. موشک بالستیک، شامل سیستم‌های هدایت ثابتی است که شتاب و جهت‌یابی موشک را ثبت می‌کند. پیش از پرتاب، مختصات نقطه هدف و پرتاب، وارد کامپیوتر موشک می‌شود. سیستم هدایت و کنترل، با استفاده از اطلاعات جهت‌یابی، به‌گونه‌ای موشک را هدایت می‌کند که در پایان کار، کلاهک، بردار سرعت مناسب را برای رسیدن به هدف داشته باشد. برخلاف هواپیما، موشک بالستیک سیستمی تک پرتابی است که وقتی پرتاب شد، برای بار دیگر قابل برگشت و استفاده مجدد نیست. پیش از عملیات طوفان صحرا، هیچ یک از دولت‌های در حال توسعه، موشک‌های ضدتاکتیکی (ATM) را مستقر نکرده بودند و این موضوع عموماً درک شده بود که موشک‌های بالستیک برای رسیدن به اهدافشان، غیرقابل جلوگیری هستند. به استثنای موشک‌های سی‌اس‌اس-۲ چینی فروخته شده به عربستان صعودی، که نیمه محرک است، سیستم‌های موشک بالستیک منطقه‌ای مورد بحث، کاملاً متحرک بوده و معمولاً از یک پایگاه یا جایگاه عملیاتی اصلی به‌کار گرفته می‌شوند. جایگاه موشک متحرک- کاراژهای موشک- امکانات تعمیر و نگهداری و آموزش و امکانات کنترل کلاهک را در خود جای داده است. موشک‌ها بر روی وسائل نقلیه (یعنی پرتاب‌کننده‌های متحرک) حمل می‌شوند که کنترل محیطی و قدرت سیتسم پیش از پرتاب را فراهم می‌آورد. وسایل نقلیه دیگر، نظیر آنهایی که برای فرماندهی و کنترل و امنتیت به‌کار می‌روند، معمولاً پرتاب‌کنندهٔ متحرک را همراهی می‌کنند. اگرچه هر سیستم متحرک، ذاتاً پیچیده‌تر از سیستمی است که پایه ثابت دارد، تحرک‌پذیری می‌تواند قابلیت دوام زیادتر را در وضعیت حمله، تضمین کند؛ چراکه پرتاب‌کننده‌های متحرک، از جایگاه‌های خود دور می‌شوند و مکان پرتاب‌کننده‌های پراکنده شده، به‌سادگی یافته نمی‌شود. پایگاه موشک بالستیک، شامل نیرو و امکانات ذخیره‌سازی و کنترل موشک، تعمیر و نگهداری، آزمایش‌های پرواز، آموزش خدمه و کنترل و استقرار کلاهک می‌شود و نیازمند فعالیت فوق‌العاده پیچیده و پرهزینه و مستلزم نیروهای بسیار ماهر و آموزش فنی نیست. این موضوع، کاملاً برخلاف شالودهٔ استقراری موردنیاز برای نگهداری و به‌کارگیری سیستم‌های هواپیمای پیشرفته است."

خبرنگار این ویدیو، گزارش خود را اینگونه شروع می کند: نقطه ای از ایران اسلامی، پانصد متر زیر زمین، شهری است که حتی در خیال دشمن هم نمی گنجد...

                                                                       Iran, 500 meter Underground secret missile base

از همین جمله اول خبرنگار می توان متوجه شد مخاطب این گزارش چه کسانی هستند و در کل چرا و چگونه ایران حاضر شده است، یکی از محرمانه ترین سایت های موشکی خود را نمایش دهد.  طبیعتا وقتی خبرنگار گزارش از لفظ دشمن استفاده می کند، بی شک می توان گفت که وی، امریکا و اسرائیل را به عنوان دشمنان اصلی می داند، همانظوری که پرچم های این کشورها هم طبق عادت قدیم ایران، روی زمین برای لگدمال شدن، کشیده شده اند. به علاوه اینکه کشورهای غربی هم از این لفظ دشمن برای ایران، مستثنی نیستند.

فرمانده ی بازدید کننده از مرکز، "سردار امیرعلی حاجی‌زاده" است که  در بخشی از سخنان خود عنوان می کند: "من به ملت ایران قول می دهم که کوچکترین خدشه، تهدید و یا نا امنی ای از ناحیه بیرون مرزها، متوجه کشور نخواهد شد."

وی قولی برای تهدیدات از ناحیه داخل، که یکی از آنها وجود چنین شهر موشکی با این حجم مواد منفجره در آن، نمی دهد.

او از احتمال انفجار خود این مرکز هم چیزی نمی گوید و ظاهرا، نمایش قدرت جمهوری اسلامی، بسیار مهمتر از جان هزاران و شاید میلیون ها مردم داخل ایران و یا کشورهای همسایه ای ایران  است.

این فرمانده سپاه در ادامه می گوید: "چیزی که شما می بینید، مثل یک یخ شناور در روی آب است، که فقط قدری از آن بیرون است."

وقتی این فرمانده از این مثال استفاده می کند، دو حالت دارد. احتمال اول این است ایران با یک بلوف زدن، قصد بزرگ جلوه دادن امکانات نظامی خود را دارد، (که بعید به نظر می رسد، چون ایران فقط می خواهد در بین قدرت های بزرگ دنیا باشد و مردم خود را تا آنجا که می تواند سرکوب کند) و احتمال دوم این است که این فرمانده، در آوردن مثال برای مرکز های موشکی خود صادق است، که در این حالت، وای به حال مردم ساکن ایران و ملت های کشورهای همسایه ای ایران، چرا که همه ی آنها، روی یک منبع عظیم انفجاری که هر لحظه امان انفجارش است، زندگی می کنند.

همچنین در گزارش می آید که موشک ها همه بر روی لانچر سوارو آماده پرتاب هستند و رزمندگان ایران، آماده دستور هستند.

سردار حاجی زاده، همچنین ادامه می دهد "که پاسداران ایران در اوج آمادگی هستند و منتظر هستند تا امام ؟؟؟؟؟ خامنه ای لب تر کند"

تصور کنید که این به اصطلاح امام ؟؟؟ خامنه ای، روزی تصمیم بگیرد دستور پرتاب ابن موشک ها را بدهد. تصور این که در یک قدرت دیکتاتوری مثل ایران، چه فاجعه می تواند این دستور به بار آورد، زیاد کار مشکلی نیست. رهبری که با دستاویز دین، هر لحظه می تواند فتوی ای برای آغاز بمباران در یک کشور، که از دید وی دشمن است، را صادر کند.

از سوی دیگر، به نظر می رسد ایران، پس از توافقات به عمل آمده ای هسته ای، که منجر به توقف بزرگی در فرایند غنی سازی اورانیوم آن شد، در حال حاضر در پی آن است که قدرت خود را اینبار در منطقه با تعداد موشک های بالستیک خود به رخ کشورهای منطقه و سایر نقاط دنیا بکشاند.

این که ایران از این نمایش قدرت، در پی به دست آوردن چیست را، تاریخ مشخص می کند. چیزی که کاملا واضح است این است که ایران، کشور امنی نه برای ملت خودش و نه برای سایر ملت های دنیا است.

ایران روزی در پی ثابت کردن خودش در منطقه و دنیا به عنوان یک نیروی نظامی بزرگ با دستاویز شدن به سلاح های هسته ای شد. وقتی که دنیا در مقابل زیاده خواهی های هسته ای ایران با تحریم هایش ایستاد و دولت ایران را به زانو در آورد، رژیم ایران راهی غیر از پرداخت بهای سنگین قبول کردم تواهم نامه های هسته ای نیافت.

و حالا بار دیگر، ایران با این نمایش قدرت و به رخ کشیدن موشک های بالستیک خود، قصد دارد تا به دنیا نشان دهد که اگر نگذاشتید به سلاح هسته ای دست یابیم، اینقدر موشک داریم که تمام دنیا را موشک باران کنیم و با خاک یکسان کنیم.